Holendrzy zrozumieli, że Polska będzie stosować ciasną presję jeden na jednego na ich połowie. Aby skutecznie przeciwdziałać tej strategii, potrzebowali przemyślanego planu gry. Kluczem było zachowanie spokoju pod presją i wykorzystanie przestrzeni, które nieuchronnie powstaną, gdy Polska będzie nacierać do przodu. Skupiając się na szybkich, precyzyjnych podaniach i inteligentnym poruszaniu się bez piłki, Holendrzy chcieli stworzyć okazje do przebicia się przez linię obrony Polski. Uznali również znaczenie wykorzystania szerokości, rozciągnięcia polskiej obrony i stworzenia luk, które atakujący mogliby wykorzystać.
Ponadto Holendrzy starali się kontrolować pomoc, zapewniając sobie przewagę w posiadaniu piłki. To nie tylko pomogłoby im dyktować tempo gry, ale także umożliwiłoby im płynne przejście z obrony do ataku. Gracze byli zachęcani do zachowania dyscypliny i organizacji, gotowości do adaptacji w miarę rozwoju gry. Ostatecznie Holendrzy byli zdeterminowani, aby wdrożyć strategię, która umożliwiłaby im regularne ataki przy jednoczesnym zminimalizowaniu ryzyka. Skutecznie realizując swój plan, chcieli wykorzystać wszelkie błędy popełnione przez polską stronę, zamieniając presję w okazje do zdobycia gola. Takie podejście nie tylko pozwoliłoby im pozostać w grze, ale także dałoby im szansę na odniesienie zwycięstwa.
Z Nathanem Ake ustawionym jako lewy obrońca, który może skutecznie się cofnąć i grać jak środkowy obrońca, holenderski zespół odkrył zwycięską strategię. Ake konsekwentnie utrzymywał niską pozycję na boisku, ale kluczowe było zapewnienie, że nie będzie kryty zbyt blisko. To właśnie tutaj wkroczył bramkarz Bart Verbruggen, znany ze swojej doskonałej pracy nóg i umiejętności rozprowadzania piłki pod presją. тUmiejętności Verbruggena pozwoliły środkowym obrońcom Stefanowi de Vrij i Virgilowi van Dijkowi znacznie się rozproszyć, tworząc szerszą formację, która stanowiła wyzwanie dla polskiej obrony. Wychodząc, aby otrzymać piłkę między nimi, Verbruggen w zasadzie przyjął rolę dodatkowego środkowego obrońcy.
Ta taktyczna korekta umożliwiła prawemu obrońcy Denzelowi Dumfriesowi dalsze przesunięcie się w stronę pomocy, pozwalając holenderskiej drużynie utrzymać dodatkowego gracza w posiadaniu piłki. W rezultacie dziesięciu polskich graczy z pola musiało naciskać na jedenastu holenderskich graczy, tworząc nierównowagę, którą Holendrzy mogli wykorzystać. иTen scenariusz wywarł znaczną presję na polskiego pomocnika Jakuba Frankowskiego, który został przydzielony do krycia Ake. Jednak aby skutecznie wywrzeć presję, Frankowski musiał wielokrotnie biec 30-40 metrów, co wyczerpywało jego energię i pozostawiało go odsłoniętym. Za każdym razem, gdy zobowiązywał się do krycia Ake, ryzykował, że zostanie przechytrzony przez atakujących graczy, takich jak Cody Gakpo lub Memphis Depay, którzy często dryfowali w lewo i wykorzystywali przestrzeń stworzoną przez nieobecność Frankowskiego.
W miarę trwania meczu Ake wyłaniał się jako kluczowa postać, demonstrując nie tylko swoje zdolności defensywne, ale także zdolność do wnoszenia wkładu w atak. Jego obecność na boisku pozwoliła Holendrom zachować płynność w grze, ponieważ mógł płynnie przechodzić między obroną a atakiem. Ta wszechstronność była kluczowa, ponieważ sprawiała, że polscy obrońcy musieli zgadywać i nie mogli się ułożyć w sztywnej strukturze obronnej. Gakpo w szczególności skorzystał na tym ustawieniu. Kiedy Ake przyciągał uwagę i tworzył przestrzeń, Gakpo wielokrotnie znajdował się w pozycjach strzeleckich. Jego umiejętność czytania gry i wykonywania inteligentnych biegów stała się punktem centralnym holenderskiego ataku. Połączenie solidności defensywnej Ake i ofensywnej sprawności Gakpo stworzyło dynamikę, której polska drużyna miała problem z powstrzymaniem.
Co więcej, taktyczny zmysł trenera Ronalda Koemana był widoczny w sposobie, w jaki zespół dostosowywał się do przebiegu gry. Zawodników zachęcano do utrzymywania wysokiego poziomu komunikacji, zapewniając, że będą mogli szybko dostosowywać swoje pozycje w oparciu o ruchy przeciwników. Ta zdolność adaptacji była kluczowa w utrzymywaniu presji na polskiej obronie i wykorzystywaniu wszelkich niedociągnięć. Ogólnie rzecz biorąc, strategia holenderskiej drużyny nie opierała się tylko na indywidualnym talencie; był to spójny wysiłek, który podkreślał znaczenie pracy zespołowej i świadomości taktycznej. Wykorzystując umiejętności Verbruggena i wszechstronność Ake, Holandia skutecznie rozmontowała defensywę Polski. Rezultatem był występ, który pokazał ich potencjał ofensywny, jednocześnie utrzymując silną strukturę defensywną, co ostatecznie doprowadziło do pamiętnego zwycięstwa.
